Tuesday, August 12, 2014

कृतज्ञता....एक जादू .

कृतज्ञता....एक जादू .
      आपल्या दररोज च्या आयुष्यात पावलागणिक अनेक माणसे आपल्याला भेटतात.काही परिचित असतात तर काही अपरिचित असतात.अशा माणसांचे आपण जर निरीक्षण केले तर आढळून येईल की प्रत्येकजण कुठल्या तरी चिंतेत आहे.अनेक प्रकारच्या समस्यांचे ओझे घेउन माणसे जगत असतात.क्वचित एखादा माणूस खळाळते हास्य चेहऱ्यावर घेउन आणि तणावरहित असा दिसतो.अशा माणसाला निश्चितच विचारावेसे वाटते की त्याला कसलीच समस्या नाही का? आधुनिक जगात कुठलीच समस्या नाही अशी व्यक्ती अस्तित्वात असणे शक्य नाही असे मला वाटते.मग काही माणसे आपल्या सर्व समस्या बाजूला ठेउन कसे काय प्रसन्न चेहऱ्याने वावरू शकतात? माझ्या मते अशी माणसे वास्तवाचा स्वीकार करून आपल्या आयुष्याला सामोरे जात असावीत!
    समाधानी आयुष्यासाठी माणसाने प्रथम त्याच्याकडे असलेल्या गोष्टींबाबत आभारी असायला हवे पण माणूस नेमके याच्या उलट वागताना दिसतो.सकाळी उठल्यापासून ते रात्री झोपेपर्यंत तो त्याच्या हातात नसलेल्या गोष्टींवरून भीती, चिंता, कटकट, वटवट करत, रडत आणि नशिबावर चिडत,कसेबसे जगत असतो असे करताना तो आपली मन:शांती सुख समाधान सगळ सगळ हरवून बसतो.खरे सुख कशात आहे याबद्दल त्याच्या भ्रामक कल्पना असतात.क्षणभंगुर समाधानासाठी तो आपले सर्वस्व पणाला लावतो व त्यापोटी एक दिवस निराशेच्या गर्तेत सापडतो.सकाळी उठल्यानंतर त्यांचा दिनक्रम चिडचिडेपणा करण्याने सुरु होतो आणि मग त्याचा सगळा दिवस,आठवडा,महिना आणि मग महिनोंमहिने शेवटपर्यंत तो निराशाग्रस्त रहातो.मन:शांतीसाठी कुठले ना कुठले उपाय करत रहातो.आध्यात्मिक गुरूंचे उंबरठे झिजवले जातात.काहीजण इत्तर काही अतर्क्य मार्गाने मन:शांती शोधू पहातात.यामध्ये माणूस गुरफटून जातो.अशावेळी खूप कमी लोकांना योग्य मार्गदशन मिळते.बाकीच्या असंख्य माणसांची ससेहोलपट होत रहाते.
   आपल्याला आयुष्यात अनेक चांगल्या गोष्टींचे वरदान मिळालेले असते.आपल्याकडे खूप अंगचे गुण असतात,आजूबाजूला अनेक गुणवान माणसे असतात पण आपल्याला याची जाणीवच नसते आपल्याला असलेल्या अनुकूल परिस्थितीचे भान नसते आणि आपण या गोष्टींबाबत कधी गंभीरही नसतो.आपले सगळे लक्ष आसपासच्या सकारात्मक बाबींपेक्षा नकारात्मक गोष्टींकडे एकवटलेले असते.अशा नकारात्मक मनस्थितीचा एकूण जगण्यावरच वाईट परिणाम होत रहातो. या चक्रातून बाहेर पडण्यासाठी अनेक मार्ग विविध तज्ञ सुचवतात असाच एक मार्ग नुकताच मला THE MAGIC या पुस्तकात वाचायला मिळाला. या पुस्तकामध्ये कृतज्ञतेचा सिद्धांत सांगितला आहे.या थेअरी प्रमाणे तुम्ही तुमच्या आयुष्यात असणाऱ्या सर्व गोष्टींची,परिस्थितीची,व्यक्तींची यादी करून त्या गोष्टीबाबत सजगपणे व सकारण कृतज्ञता व्यक्त करायची सवय लाउन घ्यायची आहे.
  आता आपण कोणत्या कोणत्या गोष्टीबद्दल आभार व्यक्त करू शकतो यावर थोडा विस्ताराने विचार करू.
आपण कृतज्ञ असले पाहिजे अशा गोष्टी शोधण्यासाठी सुरुवात आपल्या स्वत:पासून करणे योग्य राहील.
- अनमोल असा मानवाचा जन्म मिळाला म्हणून आभारी असायला हवे.
-आपल्याला निरोगी शरीर लाभल्याबद्दल आभार व्यक्त करायला हवेत.शरीरातील प्रत्येक अवयव अहोरात्र काम
करतो म्हणून प्रत्येक अवयवाचे तो देत असलेल्या सेवेचे स्मरण करून वारंवार आभार मानले पाहिजेत.
-आपण जे अन्न खातो त्या अन्नाबद्दल कृतज्ञ असायला हवे आपल्या ताटात जे वेगवेगळे पदार्थ
 येतात त्यासाठी अनेक व्यक्तीनी वेगवेगळ्या टप्प्यांवर आपआपले योगदान दिलेले असते त्या सर्वांचे तसेच
निसर्गाचे आपण आभार मानायला हवेत.
-आपण करीत असलेल्या कामाप्रती आपण आभारी असायला हवे. आपल्या कामामध्ये जे यश आपण
मिळवतो ते मिळवताना व  काम व्यवस्थित पूर्ण होण्यासाठी आपला बॉस, हाताखालचे कर्मचारी, ग्राहक तसेच
जाणते अजाणतेपणी अनेक इत्तर घटक योगदान देतात या सर्वांचे आपण आभारी असायला हवे.
 -समाजात आपण जेंव्हा एक यशस्वी व्यक्ती म्हणून मिरवतो तेंव्हा हे यश मिळवताना आपल्या अगदी आपल्या
बालवयापासून शिक्षण तसेच इत्तर आवश्यक कौशल्ये प्राप्त करताना प्रगती करताना आपले पालक तसेच अनेक
व्यक्ती,संस्थ्या,मित्रमंडळी, शेजारी, नातेवाईक ई.यांचा हातभार लागलेला असतो हे यश साजरे करताना आपण
या सर्वांचे आभारी असायला हवे.
-आपण ज्या घरात सुखाने व समाधानाने रहातो ते घर बनविण्यासाठी ज्यांनी कष्ट उपसले त्या सर्वांचे तसेच
घरासाठी जे मटेरीअल वापरले ते बनविणारे व घराच्या जागेपर्यंत पोहाचते करणारे हात तसेच विविध अभियंते व
तंत्रज्ञ यांचेही आभारी असायला हवे.
-आपण सुखी व समाधानी जीवन जगत असताना आपल्या अशा जीवनासाठी अनेकजण जाणते अजाणतेपणे
आपली सेवा करत असतात जसे पेपरवाला, दूधवाला, सफाई कर्मचारी, रिक्षावाला ,भाजीवाला,सार्वजनिक वाहतूक
कर्मचारी,नगरपालिका,सीमेवरील जवान ,पोलीस तसेच इत्तर सेवा पुरवठा करणाऱ्या सरकारी तसेच खाजगी
कंपन्यांचे कर्मचारी ई.ई. असे अनेक लोक आपल्या सुखासाठी अहोरात्र झटत असतात अशा सर्वांचे आपण
आभारी असायला हवे.
-एक व्यक्ती म्हणून आनंदात जगत असताना आपल्या आनंदी जगण्यासाठी आपले सर्व कुटुंबीय जसे आई,
वडील पत्नी मुले अनेक जवळचे व लांबचे नातेवाईक आपापल्यापरीने हातभार लावत असतात.आपल्या
आरोग्यपूर्ण जगण्यासाठी आपले डॉक्टर योग्य मार्गदर्शन करत असतात.विविध कलाकार आपलेमनोरंजन करत
असतात अशा अनेक व्यक्तींमुळेच आपले जीवन समृध्द होत असते.आपण जर व्यावसायिक असलो तर आपले
कर्मचारी,पुरवठादार व सर्वात महत्वाचे म्हणजे आपले ग्राहक व नोकरदार असलो तर आपले सहकारी व आपण
काम करत असलेली संस्थ्या  यांच्यामुळेच आपल्याला पैसा मिळत असतो त्यामुळे अशा सर्व व्यक्तींचे आपण
सतत आभारी असायला हवे.
-अनेकदा आपल्याला काही नकारात्मक गोष्टींचा सामना करावा लागतो काही नको त्या व्यक्ती व नकारात्मक  
परिस्थितीचा सामना करावा लागतो तेंव्हा आपल्याला मिळालेल्या या अनुभावाप्रतीसुध्दा आपण आभारी असायला
हवे कारण त्यातूनच आपल्याला जगण्याचे धडे मिळत असतात.चिडचिड न करता आपण कृतज्ञ राहिल्यामुळे
अशी परिस्थिती झपाट्याने सकारात्मक होते.
   आयुष्यात आपल्याला अशी अनेक वरदाने मिळालेली असतात पण आपण या वरदानांच्या बाबत
कधीच कृतज्ञता व्यक्त करत नाही त्यामुळे आपण जीवनात अनेक दु:खांचा सामना करत रहातो.समाधानी
आयुष्यासाठी ही कृतज्ञतेची जादू वापरता येणे आवश्यक आहे. सकाळी उठल्याबरोबर आपल्याला मिळालेल्या
 अगणित वरदानांची यादी वाचून हरेक वरदानाबाद्द्ल आभारी आहे असे किमान तीन वेळा म्हणून कृतज्ञता
व्यक्त केल्याने तसेच रात्री झोपण्यापूर्वी दिवसभरातील सर्वात आनंददायक घटनेचे स्मरण केल्यामुळे आपल्या
आयुष्यात खूपच फरक होतो कारण जेंव्हा तुम्ही चांगली घटना आठवत झोपी जाता तेंव्हा प्रसन्नपणे झोपता
तसेच सकाळी आपल्याला लाभलेल्या वरदानाबाद्द्लआभारी आहे असे म्हटल्याने सकाळी आपले मन प्रसन्न रहाते
दिवसाची सुरुवात सकारात्मक विचारांनी झाल्यामुळे दिवसही आनंदात जातो.दिवसाचा शेवटही चांगल्या विचारांनी
होतो त्यानुळे शांतपणे झोप मिळते सतत आनंदी रहाण्याची सवय होते त्यामुळे आकर्षणाच्या नियमाप्रमाणे फक्त आनंददायक गोष्टीच आयुष्यात घडत रहातात.जीवनात यश,सुख समाधान पैसा सशक्त नातेसंबंध यामध्ये झपाट्याने सुधारणा घडून येते असा लेखिकेचा दावा आहे.
   अधिक माहिती व ज्ञानासाठी The SECRET आणि  THE MAJIC ही पुस्तके जरूर वाचायला हवीत.
                                                             -----प्रल्हाद दुधाळ
    



Monday, July 28, 2014

वडिलोपार्जित शेती

 वडिलोपार्जित शेती
       
      परवाचीच गोष्ट आहे, काही कामानिमित्त बसने प्रवास करत होतो.शेजारी एक पन्नाशी चे गृहस्थ्य बसले होते.सहज इकडच्या तिकडच्या गप्पागोष्टी चालल्या होत्या.त्यांनी सांगितले की, एके काळी पुण्याच्या शेजारील एका गावात त्यांची पंधरा एकर बागायती शेती होती त्यांचे वडील शेती करत पण त्यांचे निधन झाल्यानंतर त्यांचे भाऊ शेती विकून पैसे वाटून देण्याबद्दल भांडण करू लागले.खूप समजावले पण ते ऐकायला तयार नव्हते शेवटी दररोजच्या कटकटीना कंटाळून त्यांनी त्यांची  वंश परंपरेने आलेली  शेती एका बिल्डरला विकून टाकली व मिळालेले पैसे आपापसात वाटून घेतले.वाट्याला आलेल्या पैशातून त्या  गृहस्थ्याने  सोलापूर रोडवर थोडी शेतजमीन घेतली.शहरात एक दुकान घेऊन भाड्याने दिले आहे.एक मुलगा शेती करतो व दुसरा इंजिनअर झाला आहे.ठोस उत्पन्नाचे साधन  असल्यामुळे एकंदरीत आनंदात वाटला तो माणूस! त्याने पुढे सांगितले की" माझे ठीक आहे हो, पण माझ्या दोन्ही भावांची अवस्थ्या सध्या अत्यंत वाईट आहे! शेती विकून मिळालेल्या पैशांतून त्यांनी फक्त मौजमजा केली! प्रथम त्यांनी आलिशान मोटारी खरेदी केल्या.मुलांना  हव्या तशा किमती बाइक्स आल्या.त्यांना  हवा तेवढा पॉकेटमनी दररोज च्या दररोज मिळू  लागला.पैश्याबरोबर अंगात भरपूर  मस्ती व तोंडी उद्धट भाषा आली.अचानक भरपूर पैसा आल्यामुळे 'असतील शिते तेथे जमतील भुते'  या न्यायाने आजूबाजूला मतलबी लोकांचा वावर वाढला. समाजात त्यांना मान मिळू लागला.मग या अचानक मिळालेल्या प्रतिष्ठेपायी पाण्यासारखा पैसा खर्च  व्हायला लागला.घरात नको एवढी किमती वस्तूंची खरेदी होऊ लागली.सर्व कुटुंब छानछोकीत राहू लागले.आपल्याला काहीच कमी नाही अशा समजुतीत पैसा उधळला जाऊ लागला.बाप व मुले दोघानाही दारूचे व्यसन लागले.ढाब्यांवर पार्ट्या व डान्सबारवर पैसा खर्च व्हायला लागला.अनेकांनी अनेक प्रकारे समजावले पण त्यांचेवर काही परिणाम झाला नाही.आपल्याच मस्तीत दोन्ही भाऊ व त्यांचे कुटुंबीय होते.आपल्या समजदार भावाला ते आपला शत्रू समजू लागले.शेवटी व्हायचे तेच झाले! हळू हळू शिल्लक पैसा कमी कमी होत गेला.आणि शेवटी लागलेल्या व्यसनांपायी सुरुवातीला गाड्या मग दागिने व शेवटी रहाते घर विकून मिळालेला पैसासुध्दा उधळला गेला.कुटुंब अक्षरश: रस्त्यावर आले. आज त्या दोन्ही भावांना भाड्याच्या झोपडीत राहावे लागत आहे! .काहीही उत्पन्न नाही.कुठलेही काम न करता ते चोवीस तास नशेत असतात!मुले वाईट संगतीत आहेत.बायका मोलमजुरी करून कसेबसे या सर्वाना पोसत आहेत!" शेजारील माणसाने सांगितलेले हे प्रखर वास्तव ऐकल्यावर मन सुन्न झाले.आपली वडिलोपार्जित शेती विकून माणसे अशी देशोधडीला का लागतायेत?  
        सध्या वाढत्या शहरीकरणामुळे शेतजमिनीचे झपाट्याने रहिवाशी पट्ट्यात रुपांतर होत आहे. वाढत्या शहरांचा आजूबाजूच्या गावात विस्तार होत आहे.शहरांकडे माणसांचे लोंढे वाढतायेत आणि या वाढत्या लोकसंखेच्या गरजा भागविताना  शेतजमीन कमी कमी होत चालली आहे.त्यातच शेती हा आतबट्ट्याचा व्यवसाय आहे असा मतप्रवाह वाढत आहे.शेतीत राबण्यापेक्षा आपली परंपरेने आलेली शेती विकून रोकडा पैसा मिळवण्याकडे शेतकऱ्यांचा कल वाढत आहे.शेती व्यवसाय भरवशाचा नाही,आणि  हा कमीपणाचा व्यवसाय असे मानणाऱ्या नव्या पिढीतील शेतकऱ्यांनी आपल्याकडील वडिलोपार्जित शेती विकण्याचा सपाटा लावला आहे.अनेक जमीन माफिया लोकांच्या या मानसिकतेचा पुरेपूर फायदा उठवीत आहेत.पैशाच्या व त्या निमित्ताने येणाऱ्या तात्कालिक ऐश्वर्याच्या  मोहाला  शेतकरी बळी पडत आहे व आपल्या जमिनी विकून टाकत आहेत!
                 हे खरे आहे की,आपल्याकडील धोरणांच्या दुष्काळामुळे शेती करणे भरवस्याचे राहीले नाही..अंगमेहनती चे कष्ट करण्याची नव्या पिढीची तयारी नाही त्यामुळे शेतीसाठी लागणारे मनुष्यबळ सहजासहजी उपलब्ध होत नाही.शेती या व्यवसायाला समाजात पुरेशी प्रतिष्ठाही मिळत नाही.शेती करणाऱ्या मुलाना लग्नासाठी कुणी मुली देत नाही हे वास्तव आहे!त्यामुळे आपली  वडिलोपार्जित शेती विकुन रोकडा पैसा उभारण्याची प्रवृत्ती वाढते आहे.शहरांच्या आजूबाजूच्या छोट्या छोट्या गावापर्यंत ही वृत्ती पसरली आहे.असा विनाकष्ट व अचानक मिळालेला पैसा कसा व कुठे वापरावा याची अक्कलच नसल्यामुळे  तो नको तेथे उधळला जातो आहे. थोडे दिवस या पैशातून खरेदी केलेल्या  जाड जाड सोनसाखळ्या, हातात जाड कडी घालून मिरवले जात आहे. महागड्या गाड्या, महागडी कपडे, हौस मौज यात हा पैसा अक्षरशः उधळला जात आहे.ढाब्यांवर व डान्सबार वर दौलतजादा  करून नोटांच्या थप्प्या उधळल्या जाताहेत.व्यसनांच्या आहारी जाऊन  क्वचित अपवादात्मक उदाहरणे सोडता अशा प्रकारे बहुसंख्य शेतकरी जमिनी विकून देशोधडीला लागले आहेत.हा पैसा हळूहळू संपत जातो आणि लागलेल्या वाईट सवयीमुळे पिढ्या बरबाद झाल्या आहेत आणि होत आहेत.अशी अनेक उदाहरणे पहायला मिळत आहेत की दहा पंधरा वर्षापूर्वी  मुबलक शेतीचा मालक असलेला शेतकरी आपली जमीन  विकून त्याच जमिनीवर बांधल्या गेलेल्या  हौसिंग सोसायटी च्या गेटवर चौकीदाराचे जिणे जगतो आहे! त्याची अर्धांगिनीला नाईलाजाने चार घरची धुणीभांडी करावी लागत आहेत!  विदारक असले तरी  हे  चित्र अगदी खरे आहे! 
             आपला  परंपरागत शेतीचा व्यवसाय गुंडाळून शेती विकायला माणस कशी काय तयार झाली? मला असे वाटते की वाढते शहरीकरण.शेतीचा बेभारवशाचा व्यवसाय, शेतमजुरांची चणचण,वाढता भांडवली खर्च व त्याच्या वसुलीचा नसलेला भरवसा.सुशिक्षित तरुणांचा शेतीबाबत अनुत्साह अशा अनेकविध कारणांनी शेती करण्याऐवजी ती विकून आयता पैसा उभारण्याकडे लोकांचा कल वाढला आहे.कृषिप्रधान भारतात शेती व्यवसायाला समाजात मिळायला हवी तेव्हढी प्रतिष्ठा मिळत नाही ही वस्तुस्थिती आहे,पण याचा अर्थ शेतीचे महत्व कमी झाले आहे असे थोडेच आहे? आपल्या मागच्या पिढ्यांनी कष्ट करून आपल्या हाती सोपवलेली शेती आपण तात्कालिक पैशाच्या मोहाला बळी पडून विकतो आहोत,त्यावर ऐश करत आहोत याची खर तर आपल्याला लाज वाटायला हवी.पण एकंदरीत उतरणीला लागलेल्या सामाजिक मूल्यांमुळे मनेही मुर्दाड झाली आहेत .आत्मकेंद्रित वृत्तीमुळे माणूस फक्त आजचाच विचार करतो आहे.वाढत्या जागतिकीकरणाच्या धबडग्यात माणसाचे माणूसपण हरवत चालले आहे.
       तेंव्हा,ही धरणी ओरडून सांगते आहे –“बळीराजा सावध हो, आपली काळी माय विकायला काढू नको.थोडा विचार कर! वडिलोपार्जित शेती विकून तुझी पिढी मौजमजा करेल,पण येणारी पुढची पिढी काय करेल? स्वार्थी वृत्ती सोडून दे. आपल्या आधीच्या पिढीने असलेली दौलत विकून विनाकष्ट आपले आयुष्य कसे जगता येईल असा स्वार्थी विचार केला हे कळेल तेंव्हा येणाऱ्या पिढ्या तुला माफ करणार नाहीत! तेंव्हा अजूनही वेळ गेली नाही आतातरी जागे होऊन राहिलेली शेती विकायची थांबव तुही ऐक आणि दुसऱ्याला सुध्दा जमिनी विकून येणाऱ्या परिस्थितीची जाणीव करून दे !”
धरणीमाय चा हा आक्रोश बळीराजाने आतातरी ऐकायलाच हवा! तुम्हाला काय वाटते?                                                                                                                                                                                      .................प्रल्हाद दुधाळ .

आनंदी जीवन

                                आनंदी जीवन.
                   आपले जीवन आनंदात असावे असे प्रत्येकाला वाटत असते, किंबहुना आपले जीवन सुख समाधान व आनंदात असावे यासाठीच माणसे जीवनभर अनेक प्रकारचे खटाटोप करत असतात.कुणाला वाटते की आपल्याला भरपूर संपत्ती मिळाली की त्याचे जीवन आनंदाने भरून जाईल,तर कुणाला वाटते त्याला अनिर्बंध सत्ता मिळाली की त्याच्यासारखा आनंदी तोच! कुणी गृहसौख्याला आनंदी जीवन समजते तर कुणी आपल्याच मस्तीत जगण्याला आनंदी जीवन मानत असतो! काही लोक विविध व्यसनात आपला आनंद शोधत असतात! अशा प्रकारे सकाळी उठल्यापासून ते रात्री झोपेपर्यंत, जन्मापासून ते मरेपर्यंत माणसे आपापल्या परीने आनंदी रहाण्याचा प्रयत्न करत असतात. आनंदाच्या मागे माणूस अक्षरश: धावत असतो! यात अगदी तुम्ही,मी,आखिल मानवजात असेच वागते!सर्वजण अशा आनंदी जीवनासाठी धावपळ करत असतात ! खरच मिळतो का आनंद अशा धावपळीतून? होते का आनंदी माणसाचे जीवन त्याच्या अपेक्षेप्रमाणे?
                    मला असे वाटते की, आपल्याला आनंदी व्हायचे आहे म्हणजे नक्की काय मिळवायचे आहे? हे जोपर्यंत माणूस निश्चित करत नाही तोपर्यंत तो आनंदी जीवन जगतो आहे की नाही हे ठरवणे अवघड आहे. म्हणजेच,प्रथम आपल्या आनंदाच्या कल्पना ठरवायला हव्यात.मग या कल्पना साकार झाल्या की खर तर तुम्ही आनंदी झाला असे व्हायला हवे, पण तसे होत नाही आनंद ही भावना अशी कोणत्याही व्याख्येत बसवणे अशक्य आहे! एक उदाहरण म्हणून सकाळच्या चहाचे उदाहरण घेऊ, सकाळी उठल्याबरोबर बाल्कनीत कोवळ्या उन्हात बसून चहाचे घोट घेत आजचा पेपर वाचण्यात एखाद्याला प्रचंड आनंद मिळतो असे समजू.त्या व्यक्तीला त्याच्या अपेक्षेप्रमाणे बाल्कनीत पेपर व चहा मिळाला.तो घुटके घेत चहा पीत आहे.आनंदात डुंबत दररोज असा तो चहा पीत असतो तसाच तो आजही पीत आहे पण त्याचे मन ऑफिसात आज प्रमोशनच्या ज्या ऑर्डर निघणार आहेत त्यात आपले नाव असेल की नसेल या चिंतेत आहे. मग तो आनंदी आहे असे म्हणता येईल का? तर नाही असेच म्हणावे लागेल!अशा अनेक गोष्टी मानवी जीवनात त्या त्या प्रसंगी आनंद निर्माण करत असतात! अशा प्रासंगिक आनंदाच्या कल्पना माणसाच्या  सर्वंकष आनंदी जीवनासाठी कुचकामीच ठरतात. अशा प्रासंगिक आनंदाचे अनेक क्षण प्रत्येकाच्या दररोजच्या आयुष्यात येत असतात पण त्यावरून त्या व्यक्तीचे जीवन आनंदी आहे असे म्हणणे धाडसाचे ठरू शकते! मग आनंदी जीवन कशाला म्हणायचे?        
                                आनंदी आणि समाधानी असणे ही एक मानसिक अवस्था आहे! जीवनभर आनंदी असण्यासाठी आपल्या जीवनाबद्दल त्याच्या उद्देशाबद्दल खूप अभ्यासाची गरज आहे.आपल्या जीवनात कोणत्या कोणत्या गोष्टींनी आनंद बहरू शकतो ते डोळसपणे ठरवायला हवे.तात्पुरत्या स्वरूपातील आनंदापेक्षा आपले जीवन कायम आनंदात राहील अशा कारणांची जाणीवपूर्वक यादी करायला हवी.अमक्या गोष्टीत खूप आनंद मिळेल पण त्या गोष्टीं ऐवजी अजून कशा कशामुळे तोच आनंद मिळू शकतो यावरही विचार करून ठेवायला हवा! कायम आनंदी अवस्थेत रहाण्यासाठी जीवनातले अगदी छोटे छोटे नकळत आयुष्यात येणारे आनंदी क्षणही जाणीवपूर्वक वेचता यायला हवेत.दुसऱ्याला झालेला आनंदही आपला आनंद म्हणून साजरा करता यायला हवा! घेण्यात आनंद आहेच पण काही देण्यातही आनंद असतो हे कळायला हवे. आपल्या प्रगतीमध्ये आनंद आहेच पण समाजाच्या उन्नतीमधील आनंदाचीही अंगी जाणीव हवी. कुणाला दु:खी करून आनंद मिळत असेल तर तो आनंद कामाचा नाही हे समजणारी संवेदना अंगी असायला हवी! आपल्याला मिळालेले मानवी जीवन हे भीती,चिंता,कटकटीने ग्रासलेले वा कसे तरी रडत खडत धुसफुसत ढकलण्यासाठी नसून ते आनंदात व उत्साहात प्रत्येक दिवस एक उत्सव म्हणून साजरा करण्यासाठी आहे असे सतत मनावर बिंबवायला हवे.आयुष्यातली घडणारी प्रत्येक घटना आपल्या मनाप्रमाणे घडणे अशक्य आहे, तसेच समोर येणारा प्रत्येक माणूस आपल्याला अपेक्षित आहे तसाच वागणेही अशक्य आहे याची जाणीव ठेऊन आनंदी जीवनासाठी या जीवनातला प्रत्येक क्षण प्रसन्न कसा होईल ते बघायला हवे.आयुष्यातले येणारे चढ उतार हे जीवनाचे  अविभाज्य भाग आहे, त्यामुळे ते समोर येणारच आहेत,ते चढ वा उतार साजरे करायला शिकायला हवे. समोर येणाऱ्या  समस्येला आनंदातला अडसर न मानता अशा समस्येवर स्वार होऊन आव्हान स्वीकारण्यात मिळणारा आनंद उपभोगता यायला हवा! अशा वृत्तीने समस्या ही समस्या न रहाता एक संधी म्हणून स्वीकारली जाईल व या संधीच सोन करण्यातला आनंदही साजरा करता येईल!
                         आपल्या दैनंदिन रुटीन आयुष्यात अनेक आनंदाचे क्षण हात जोडून उभे असतात पण आपल्या आनंदी जीवनाच्या पारंपारिक ठोकताळ्यात आपण गळ्यापर्यंत अडकलेले असल्यामुळे असे  छोटे छोटे आनंदाचे क्षण न उपभोगताच आपण जगत असतो. आभासी आनंदाच्या कल्पनाविश्वात रमत रहातो आणि जीवनातला खरा आनंद जीवनातून निसटून जातो! हे समजून घ्यायला हवे की थोडं हटके वागून प्रचंड आनंद निर्माण करता येतो.
             आयुष्यात आपल्याला जे मिळाले नाही त्यासाठी उगाच रडत वा चडफडत राहण्यापेक्षा जे समोर आहे त्यात सुख समाधान शोधून आनंदी जीवन जगण आपल्या मानसिक व शाररीक स्वास्थ्यासाठी अत्यंत आवश्यक आहे आणि हे उत्तम मानसिक व शाररीक आरोग्य म्हणजेच आनंदाची गुरुकिल्ली आहे हे समजून घ्यायला हवे!
         थोडा वेगळ्या पद्धतीने  विचार केला तर ही गोष्ट लक्षात येईल.असा सकारात्मक दृष्टीकोन अंगी येण्यासाठी अगदी डोळसपणे आपल्या आनंदी जीवनाच्या कल्पना पुन्हा एकदा तपासून पहा! बघा, नुसत्या अशा उत्साही सकारात्मक विचारानेसुध्दा तुम्हाला प्रसन्न वाटत आहे! ही प्रसन्नता हा आनंद कायम कसा मिळत राहील यासाठी आजपासूनच स्वत:ला थोडं बदलायचं का?   

                                               ......................प्रल्हाद दुधाळ.

Tuesday, June 24, 2014

नातेसंबंध

                            नातेसंबंध               

                       सर्वगुणसंपन्न माणुस ही अशक्य गोष्ट आहे !मला असे वाटते की प्रत्येक माणुस वेगळा असतो.अनेक चांगल्या गुणांबरोबरच काही अवगुणही माणसात असतातच! पण एकदा का स्नेहबंध तयार झाले की अशा व्यक्तीमधील सर्व गुणदोषासहीत स्विकारणे अपेक्षित आहे . एकमेकातल्या चांगुलपणाच्या पायावर असे नातेसंबंध टिकवले जातात.एकमेकाला सांभाळुन घेण्याची व्रूत्ती जोपासली जाते आणि मग आपोआपच प्रत्येकजण आत्मपरिक्षण करून आपल्यातले वाईट दूर करायचा प्रयत्न करायला लागतो आणि निकोप स्नेहाच्या नात्याना बळकटी येते.येथे गरज असते ती संबंधितांकडून सकारात्मक सपोर्टची !
                                                                                           ..........................प्रल्हाद दुधाळ.

शाकाहारी


                                                         शाकाहारी 

                  अनेक लोक वेगवेगळी व्रतवैकल्ये करतात, फक्त शुध्द शाकाहारच घेतात. देवाची कडक उपासना करतात. पण बोलताना त्यांच्या प्रत्येक शब्दात विखार भरलेला असतो! दिवसभर अनेकांशी ते कटू व शिवराळ भाषेत बोलत असतात. आपल्या बोलण्याने अनेक जित्याजागत्या माणसांची मने दुखावण्यात त्यांना असुरी आनंद मिळतो. अशाच प्रकारचे अनेक लोक सकाळी सोवळ्यातली साग्रसंगीत पूजा करतात आपण चिटपाखराला सुध्दा दुखावत नाही, शुध्द शाकाहारी आहोत असे टिमकी वाजवतात पण नोकरी /व्यवसायाच्या ठिकाणी गोरगरीब जनतेला लुबाडतात, भ्रष्ट मार्गाने पैसा मिळवतात.दिवसभर लोकाना वेठीला धरून अप्रत्यक्षपणे लोकांचे रक्त पिणाऱ्या अशा लोकाना शाकाहारी म्हणायचे का?
                                                                                                        .......प्रल्हाद दुधाळ.

“अती झाल हसू आलं!”

                         

                                                      “अती झाल हसू आलं!”

    माझ्या मित्राने-रफिकने पुण्यातल्या एका उपनगरात चायनीज फूड चे एक छोटेसे हॉटेल सुरू केले त्याला आता एक वर्ष होवून गेले होते. हॉटेलच्या ओपनिंगला मी अगदी आवर्जून उपस्थित होतो.रफिकने आत्तापर्यंत खूप कष्टात दिवस काढले होते. चार पाच वर्षे जमवाजमव करून त्याने या व्यवसायात पदार्पण केले होते.माझा एक मित्र धंद्यात स्थिर होवू पहात होता याचा नक्कीच आनंद होता.
 मधल्या काही दिवसात माझे त्या भागात जाणे झाले नाही.एक दिवस निवांत होतो म्हटलं रफिकच हॉटेल कसं चाललय बघू या.संध्याकाळी त्याच्या हॉटेल वर गेलो.रफिकचे या व्यवसायात चांगलेच बस्तान बसले होते.त्याने माझे उत्साहाने स्वागत केले.मागच्या बाजूला आमची गप्पांची महफिल जमली.चायनीज हॉटेल चांगले चालते आहे पण या धंद्यात काही त्रासही होतात असे तो सांगत होता.त्याने  सांगितलेला  हा किस्सा आहे       
      दररोज संध्याकाळी ठराविक वेळी त्याचे हे हॉटेल रफिक उघडत असे.पहिल्या दिवसापासूनच त्याने पदार्थांच्या क्वालिटीकडे तसेच स्वच्छतेकडे लक्ष दिले होते त्यामुळे त्याच्या हॉटेलवर त्याच्या हातचे टेस्टी चायनिज पदार्थ खायला दररोज रात्री उशिरापर्यंत लोकांची भरपूर गर्दी व्हायची.शहराबाहेर त्याचे हे हॉटेल होते त्याने कुठल्या सरकारी परवानग्या घेतलेल्या नव्हत्या त्यामुळे कायद्याच्या भाषेत तसा तो अनधिकृत धंदा होता. तो असा अनधिकृत धंदा करत असल्याने नगरपालिका कर्मचारी,आरोग्य खात्याचे लोक व पोलिस त्याच्याकडून नियमितपणे हप्ता घेउन जायचे.त्यामुळे तो आपला हा धंदा निर्वेधपणे करु शकत होता.असा धंदा करायचा तर या गोष्टी करायलाच लागायच्या!
      तर असाच एक दिवशी रफिक रात्री उशिरापर्यंत आपला धंदा करत होता रात्री साडे अकरा च्या दरम्यान पोलिसांचे गस्तीपथक पोलिस व्हॅन मधुन तेथे आले.आजच नव्याने रुजु झालेले साहेबही गाडीत होते. नेहमीचे  आर्थिक व्यवहार झाल्यावर साहेबाने एक चायनिजचे पार्सल बांधुन दे असे रफिकला  फर्मान सोडले.साहेबाने सांगितलेल्या डिश चे पार्सल घेउन (अर्थात फुकट ) घेउन साहेबाची गाडी गेली.
    दुसऱ्या दिवशी त्याच वेळी पुन्हा पोलिसांची गाडी आली.साहेबाच्या बायकोला ती डिश खुपच आवडली होती, त्यामुळे आजही साहेबाने पार्सलची ऑर्डर दिली होती.रफिकने त्या दिवशीही पार्सल दिले.आणि मग हा दररोजचा उद्योग झाला! रफिक वैतागुन गेला.दररोज हा नवा भुर्दंड चालू झाला होता.पोलिसांशी वाकडे नको हा विचार करून  दररोज रफिकला पार्सल तयार ठेवण्याचा आदेश पाळावा लागत होता.हे असेच चालत राहिले.रफिक ही ब्याद कशी टाळता येईल याच्यावर खूप दिवस विचार करत होता पण काय करावे ते त्याला सुचत नव्हते. एक दिवस मात्र त्याला एक युक्ती सुचली.त्या दिवसा पासून रफिक अजिबात न कुरकुरता अत्यंत आनंदाने साहेबाचे पार्सल तयार ठेवायला लागला! एक दिवस साहेबानी गाडीतून उतरून  त्याच्या डिश चे कौतुक केले,साहेब त्याला म्हणाले की "पुर्वी पेक्षा तुझ्या डीशची चव खुपच छान झाली आहे! मॅडम तर जाम खुश आहे तुझ्या कौशल्यावर!" रफिक साहेबांकडे बघून कसनुस हसला! साहेब नेहमी प्रमाणे फुकटचे पार्सल घेउन गेले!”
आता माझी उत्सुकता चाळवली गेली.
“असं काय केलंस रे रफिक तू ,की आनंदाने साहेबाला पार्सल द्यायला लागलास?”
       तुम्हाला काय वाटत? काय खास बदल केला असेल रफिकने, की त्याच्या त्या  डिशची चव एकदम एवढी फर्मास झाली असेल? मला तर काही सुचतच नव्हते.मी  सांग म्हणून खूपच आग्रह धरला तेंव्हा त्याने त्याचे ते सिक्रेट मला सांगितले, रफिक म्हणाला
 “तू माझा मित्र म्हणून हे तुला सांगतोय,तू मात्र हे तुझ्या जवळच ठेव.”
मी होकारार्थी मान डोलावली.
" या नव्या साहेबाच्या दररोजच्या पार्सल च्या मागणीवर मी वैतागुन एक उपाय शोधला. काय व्हायचं की माझ्याकडचे बरेच गिर्हाईक मागवलेले पदार्थ अर्धवटच खायचे व डिशमध्ये बरेच उष्टे अन्न  तसेच सोडुन जायचे.मग मी काय केले की  असे उरलेले अन्न मी एका वेगळ्या भांड्यात काढायला सुरुवात केली. साहेबाची गाडी येण्याच्या सुमारास मी हे मिश्रण गरम करुन साहेबाचे पार्सल तयार करायला लागलो व त्याला देउ लागलो! आता तर साहेबाला व त्याच्या बायकोला हीच डीश आवडते !"
दररोज न चुकता गाडी आजही पार्सल घेउन जात आहे.
मी तुम्हाला म्हणून हे सांगतोय,प्लीज कुणाला सांगू नका,काय?
                                                                                              ...........प्रल्हाद दुधाळ.पुणे.

जातीभेद.

                                            मला वाटते की वर वर मी जात मानत नाही असे म्हणणारे लोकही स्वत:ची जात कुरवाळत असतात.भारतीय माणुस फक्त परदेशात असला की भारतीय असतो.परराज्यात असला की त्याचा राज्याबद्द्ल अभिमान जागा होतो आणि मग त्याच क्रमाने जिल्हा तालुका व गावाचा गर्व दाखवला जातो पण समाजात वावरताना मात्र धर्म आणि जातीवर जातो.फेसबुक सारख्या माध्यमातही असे जातीनिहाय कळप तयार झाले आहेत .जोपर्यंत सर्व सरकारी कागदपत्रातुन जातीचा रकाना नष्ट होत नाही तोपर्यंत जाती व जातीभेद नष्ट होणे अवघड आहे.
                                                                                           .........प्रल्हाद दुधाळ